سالهای سال است به رسم وفا و  با دلهایی آکنده از غم و سینه هایی سرشار از شرمندگیِ قدرناشناسی هایمان محرم را می آراییم ... بر چهره هایمان رنگی به شفافیت اشک میزنیم٬  ادبیاتی از جنس مرثیه را سرلوحه ی قلمهمان می نهیم ٬ لبخند را بر لبانمان حرام میداریم و زندگی را با حسین (ع) معنا میکنیم تا تنها یک چیز را فریاد کنیم...

                                                         آزادگی روح و عزت نفس را ...

امید روزی راست که دیگر هیچ ضعیفی نباشد تا برای گرفتن حقش  پناه به خونریزی برد و دیگر رنگی از خشونت بر لوح هستی باقی نماند.

التماس دعا

  RSS