یاد ایام گرامی بادا

یاد روزی که ز هر گوشه ی آن خانه ی گرم

نغمه ای بر میخواست

صبح آواز خروس

نغمه ی گنجشکان

ناله ی زنگ قدیمی حیاط

و دمادم نعره ی بوق قطار

و چه آسان بگذشت

حجمه ی خاطره ها...

و در این رهگذر سخت زمان

جز دل سنگی دیوار در این خانه ی سرد

و صدای مبهم و تلخ سکوت

چه نسیبی است برای دل افسرده ی من !؟

گر امیدم به نگاه پرمهر

وحضور جاودان تو نبود...

دعاها را در ادامه ی مطلب بخوانید

لطفاً آمین بگوئید:

      خداوند مرگ و زندگی را آفرید تا بیازماید که کدامیک از شما درست کارترید.

                                                                                                      سوره ملک ، آیه 2

آدمیان کویری و دریایی

آدمی موجودیست پیچیده و تا حد قابل توجهی غیرقابل  پیش بینی ... استعدادها ، تفکرات و رفتار انسان ها در زمانهای متفاوت باعث پیچیدگی بیشتر آنها میشود و در نتیجه این تفاوت هاست که عکس العمل های مختلفی توسط اعضای یک جامعه دربرابر رخدادها شکل میگیرد که البته این تفاوت در عملکردها منحصر به قشر یا سطح خاصی از جامعه نشده و به تمام اعضای جامعه بسط می یابد و این نکته ای قابل تامل در آزمایش ، بررسی و دسته بندی افراد به شمار میرود.این آزمون شامل هیچگونه محدودیت ، استثنا یا شرایطی خاص نمیباشد و از راس هرم یک جامعه تا قاعده ی آن نافذ است.در مسایل گذشته که در بحبوحه ی دهمین دوره ی انتخابات کشور به وجود آمد بسیاری از افراد اعم از سیاسی و غیر سیاسی ، مذهبی و غیرمذهبی ، دانشگاهی و غیردانشگاهی و حتی ایرانی و غیر ایرانی جوهره ی واقعی (نه حقیقی ) خود را- که گاهی مطابق با آنچه ادعا میکردند بود و گاهی متنافر با آن- به نمایش گذاردند. اتفاقاتی که موجب جان باختن بسیاری از هموطنان به ویژه جوانمان شد که تنها گناه آنها خلوص نیت و اعتمادشان به افرادی نالایق بود. ای کاش هر کدام از دو طرف دعوا لحظه ای را به چالش کشیدن تفکر خود اختصاص میدادند و باور میکردند که دنیا برای همه جا دارد و عدم کارآمدی تعصب در تاریخی که سرشار از اشتباهات اینچنینی آدمیست، اثبات شده است.

 در این متن تقسیم بندی انسان ها به دو گروه کویری و دریایی با شاخصه هایی که در بخش دوم در رابطه با دو گروه توصیف میگردد، مورد توجه است.

آدمی را در طول عمر میتوان به دوگروه کویری و دریایی تقسیم نمود.انسان های کویری با تمام بزرگی، رنگشان زرد است ، رنگی بی روح را تا بی نهایت وجودشان به نمایش میکشند. در کویر چیزی جز خشکی نمیتوان یافت و در کنار  آدمیان کویری نیز تنها خشکی وجودشان را می شود حس نمود. خوبی و پاکی، انسان های کویری را به همان اندازه که برکات آب شوره زار را متغیر میسازد؛ متاثر میکند. در گستره ی کویر جایی برای هارمونی رنگها نیست. جز زرد بی روح نمیتوان انتظار بیشتری از کویر داشت؛ نه سبزینگی حیات و نه حتی سرخی مرگ معتقدانه.حتی اگر گیاهی در آن بروید با خار پوشانده میشود و بهره ای به کسی نمیرساند. زردی کویر حتی در بینهایت نیز توفیق آمیختگی با آبی آسمان را نداردو این منتهای شوریدگی است.

اما دریایی که سه لایه دارد و هر کدام شاهدی بر جوهره ی متعالی آن است.

لایه ی میانی یعنی ماده ی سازنده ی آن که آبی است پاک و به وجود آمده از پیوستن رودهایی که در راه خود غم از دل ها شسته ودر  دل همیشه غمخوار دریا میریزند.این لایه قلب دریاست؛ قلبی شفاف و الهی.دریا به برکت قلب خود زمین را رنگ میزند و جالب اینکه نفع دریا به زمین های اطرافش محدود نیست و فرسخ ها آنسوتر را نیز مورد حاتم بخشی دست نگارگر خویش قرار میدهد(باران).

لایه عمیق تر که در احاطه قلب و متاثر از برکت آن است جلوه ای از نگارگری های سخاوت مندانه اوست که در اعماق وجودش نمود عینی می یابد.دنیایی رنگارنگ و سرشار از حیات،جنب و جوش و زیبایی، که هیچ کس را یارای انکار جذابیت آن نیست(محیط زیست اعماق دریا).این رنگین کمانی است که در اعماق قلب هر آدم دریایی میتوان یافت ولی باید به اعماق قلب او سفر نمود.

لایه ی بالایی که سخاوت بی حد و حصر دریا را به رخ میکشد.لایه ای به رنگ آبی ، در اوج بی رنگی جوهره ی دریا که آبی شفاف است.

بدین طریق دریا در لایه ی بالایی رنگی آبی را برای آرامش نظاره کنندگان دارد و در نتیجه ی عشق بازی همیشگی اش با باد صدایی دلنواز ، در لایه ی میانی آبی پربرکت را که سخاوتمندانه به دست ابر می سپرد و در اعماق خود دنیایی برای تغذیه آدمی و سرشار از زیبایی؛ که تمام اینها را پیشکش دنیای اطرافش میکند.

آسمان در جلوی چشم هر نظاره کننده ای دریایی متشکل از آبی بیرنگ را همرنگ خود ساخته ودر نهایت به لقای خود میرساند و این منتهای پاکی ، شفافیت ، سخاوت و الوهیت است.

درانتها تشخیص آدمیان کویری و دریایی در جامعه ی امروزمان را به شما وامیگذارم.

جوهرتان اگر هم دریایی نیست ، دریایی باد.

عذر میخوام که وقتتون رو می گیرم. به من اعتماد كنيد و اين مطلب را تا پايان بخوانيد ...

گاهي احساس نفرت از جام وجودم سرازير مي گردد.

نفرتي بس عميق از اين احساس ستيزي ها ...

از اين كه عمري را به حماقتِ سركوب احساس مي گذرانيم و در پايان راه كوله باري ازعقده هاي قلبي و روحي را به عنوان دستاورد خود خواهيم يافت.

درحالي كه تنها نگاهي كوتاه به تاريخ و حسرت هاي تاريخي ِ  پيشينيان به ما خواهد گفت كه احساس بزرگترين دستاويز آدمي براي رهايي از بندهايي است كه او را به صلابه ي بيماري هاي روحي و عاطفي ميكشاند و ما از تجربه ي تاريخ كه به  ستايش عشق هاي رسوا و طغيان هاي بي پروا در برابر جورو مذمت احساس ستيزي ها مي انجامد ، هيچ استفاده اي نمي كنيم.

از بزرگترين اعتقادات من :

            « استفاده از تجربيات گذشتگان يكي از بزرگترين برتري هاي انسان بر حيوان است. »

پس انسان ها بخوانند(ادامه مطلب):

سالهای سال است به رسم وفا و  با دلهایی آکنده از غم و سینه هایی سرشار از شرمندگیِ قدرناشناسی هایمان محرم را می آراییم ... بر چهره هایمان رنگی به شفافیت اشک میزنیم٬  ادبیاتی از جنس مرثیه را سرلوحه ی قلمهمان می نهیم ٬ لبخند را بر لبانمان حرام میداریم و زندگی را با حسین (ع) معنا میکنیم تا تنها یک چیز را فریاد کنیم...

                                                         آزادگی روح و عزت نفس را ...

امید روزی راست که دیگر هیچ ضعیفی نباشد تا برای گرفتن حقش  پناه به خونریزی برد و دیگر رنگی از خشونت بر لوح هستی باقی نماند.

در ضمن امید به خدا من روز عاشورا عازم کربلا خواهم بود از تمامی دوستان درخواست دارم تا اگر عملی ناصحیح از جانب بنده در حق ایشان سر زده است این برادر  کوچکشان را حلال نمایند...

التماس دعا

دل غافل از آن باد است

                           کز کوی تو می خیزد

                                                                     مست است ز می عشقی

                                                                                                     کز جام تو لبریز است

 چشم بیند از آن نوری

                             کز سوی تو می تابد

                                                                      افسوس کز آن هم جزء

                                                                                                       یک رشته نمی یابد

م.م.ب.                                                                       

    شعري كه در زير ميبينيد به زباني كاملا روان و با سبكي نزديك به ترانه هاي شهيار قنبري سروده شده و با اشعار و متون گذشته ي من بسيار متفاوت مينمايد و به حتم مورد پسند دوستاني قرار خواهد گرفت كه از بند كليشه هاي ادبي خود را آزاد كرده و بيشتر به مفهوم آثار بذل توجه مينمايند و البته با اين پيش شرط كه خود را در اين دنيابازار غريب و تنها يافته باشند... به اميد روزي كه دنيا را ديگر بازاري اينچنين سرشار از بي حرمتي به عشق نبينيم و خودمان نيز تن به ذلت فروش عشق ندهيم ....

                                                                                               به اميد آن روز

                                                                                            محمد مهدي بلوچيان

تك و تنها مونديم اينجا بي نشون             ميون اين همه از ما بهترون 

تك و تنها توي اين شهر غريب                  لابه لاي آدماي نارفيق

تك و تنها ، بي خبر از شهرمون                انتظار شده علاج دردمون

تك و تنها شديم و بي همزبون                 چشم به راهيم تا بياد يه مهربون

تك و تنها شديم اما بي خيال                   بي خيالي شده امروز اصل حال

تك و تنها ، هميشه پر از غمه                  روزگار مي گذرونه دور از همه

تك و تنها ، هميشه با چشم تر                ميمونه چشم انتظار زنگ در

تك و تنها ، غمش از بي كسيه                خوب اينم واسه خودش يه رسميه

تك و تنها ، هميشه با دل خون                 ميمونه منتظر يه همزبون

تك و تنهايي خودش دنياييه                      دنياي بي كسي و باحاليه

تك و تنهايي نشون آدماست                     آدماي عاشق بي ادعاست

تك و تنهايي ما هم عشقيه                      يه روزي مياد ، يه روز خودش ميره

تك و تنهايي همينه آخه ما                        بعضي وقتا هم ميريم تو آدما

تك و تنهايي و ول كن نون بيار                     آخه اينه رسمه اين دنياي تار

باز هم آمدند سه شب از تمام شبهایی که خدا به بندگانش گفته است : عشق من بیا....بیا و صدایم کن...یا حداقل صدای مرا بشنو ... من هستم، همان کسی که همیشه خاطرش مشغول توست و نگاهش در انتظار تو
روزی برای دوستی میگفتم که "دل به دل راه داره" ... میگفتم: تجربه کردم این رو که وقتی به یاد کسی هستم اون هم به یاد منه

حرف من معنا داشت ولی...

ولی اون دوست حرفی پر معنا تر و بسیار تکان دهنده زد...او برایم از بزرگی نقل قول کرد...
به من گفت اون بزرگ اصمینان داده که هر زمانی که شما به خدا فکر میکنید او هم به یاد شماست....

من میخوام بگم که اگر خدا نه همیشه بلکه فقط زمانی که من به یاد او هستم به من فکر کند، برایم غیر قابل تصور است و بسی شعف انگیز ...

فقط لحظه ای که خدایت فقط به تو می اندیشد تصور کن

تو خدایی داری که فقط به تو تعلق دارد...تنها دارایی که هیچ کس نمی تواند از تو بگیردش...

التماس دعا

  بوي خاک مي آيد ، بوي خاک خيس                     بس بعيد است زين آسمان خسيس     
  ميگذارم قلم و دفتر خود را به کناري                      ميکنم ياد از آن عصر دل انگيز بهاري   
  ميروم پنجره ي کوچک خود را بگشايم                   غصه اي از دل غم زده ي خود بزدايم   
  باز هم من مينشينم در کنار پنجره                        مي رود فکرم به سوي نغمه هاي چلچله    
  وَه چه زيبا بود روزهاي بي مثال کودکي                  روزگار درس و مشق و امتحان زورکي   
  خاطرم نيست غصه اي از آن زمان                         الامان ... از اين زمانه ... الامان   
  ياد طعم خوب قرمه سبزي ها به خير                     ياد شادي شبهامان به خير   
  خانه هامان پر ز مهر و گرم بود                             بلبلبل  آوازخان ، تکبير گوي شهر بود   
  ياد دارم آن زمان ها ، مرغ هايي داشتيم               گوشه اي را از حياط سبزي و گل ميکاشتيم  
  غازها را خوب مي آرم به ياد                               عاقبت با فربگي شان ، رفت سرهاشان به باد  
  گاه گاهي دست باران زبردست زمان                    مي کشيد پر رنگ ، يک رنگين کمان در آسمان   
  " ياد باد آن روزگاران ياد باد"                                 ياد آن باران ها را ياد باد   
  آن زمان ها در دل هم بذر مِهر ميکاشتيم               در عجب هستم چرا بارِ دِگَر برداشتيم   
  اي دريغا ، زندگي هر روز بدتر شد زِ ما                   انتظار ما چه بود ، آخر چه شد احوال ما ...    
  شکر ايزد ... اي خداوندا سپاس                            چونکه هر چه ميکشيم ... از ما به ماست   

                                                                             محمد مهدی بلوچیان 

گاهی به برگ زدن میپردازم ... برگ زدن ، خواندن و خواندن ، رسم خوبی است میگویند ... میگویند بسیار برگ بزنید و بارها بخوانید ... بزرگان گویند ... باز گردید ... باز گردید و گذشته را به نگاهی مهمان کنید ... بنگرید ، برگ بزنید و بخوانید ... دفتر زندگیتان را گه گاه غبار روبی کنید و نگذارید خاک بگیرد ... .

آره دیگه ساله ۱۳۸۶ هم با همه سختی ها و آسونی هاش ... خوشی ها و ناخوشی هاش ... گریه ها و خنده هاش ... خوش شانسی ها و بدشانسی هاش و همه و همه ی خصوصیاتی که ممکنه یک سال رو بسازه گذشت و حالا باید باهاش خداحافظی کرد ... مثل همه سال های دیگه ی عمرمون ... و البته باید به ساله ۱۳۸۷ سلام کرد و امید داشت که ساله خوبی باشه ... سالی که من امیدوارم برام علم و معرفت که دو تا آرزوی همیشگیمه رو به ارمغان بیاره ... دو راه موازی و منتج به عشق ... آرمان همیشگیه من ...

در کل دوستان سال نو برای همگیتون پر برکت باد ....

در ضمن قالبم رو هم به تهدید بعضی از دوستان برای روزهای عید با رنگ روشن انتخاب کردم .

                                                                                      همیشه شاد باشد و جوان ...

خيز و جامه نيلي كن روزگار ماتم شد                   دور عاشقـــــــان آمد نوبت محرم شد

روزها گذشتند و گذشتند ....شب ها هم گذشتند ... ماه ها .... و باز هم زمان روز ،‌ ساعت ، دقيقه و ثانيه شماري فرا رسيد و باز هم .... آري باز هم محرم ....باز هم همه در انتظار تاسوعا .... باز هم دقيقه شماري تا ظهر عاشورا .... باز نوحه ، مدح ، اشك ،‌ نذر ، زيارت عاشورا و دسته هاي خوش ظاهر سينه زني و..... شام غريبان و اربعين از يك سو .... و شهادت ثامن الحجج از سوي ديگر .... .

آري ، همه زيبا هستند : محرم ها ، تاسوعا و عاشوراها ، شام غريبان ها ، اربعين ها ، دسته ها ، مجلس ها ، سينه زني ها ، نذرها ...و اشك ها ... بسيار زيباست اشكهامان  .... بسار زيبا و پاك .... اما پس چرا بعد از محرم باز هم ..... .

خدايا به حرمت و پاكي اشك هامان و به ناپاكي خودمان نگذار كه اينبار ديگر بعد از محرم ، به تو ، خودمان ، دينمان و ببخشيد به خون حسين بي حرمتي كنيم ...............تو را به زهرا ديگر نگذار ......

دعاي مخصوص براي من را فراموش نكنيد  

سلام دوستان این اولین بحث در دنیابازار خواهد بود.
در قسمت نظرات همین پست همگی میتونیم با هم در مورد موضوع "آدم و حوا و هدف خداوند از آفرينش انسان" بحث کنیم.(یعنی جایی که نوشته "منتظر نظراتتان هستم" را کلیک کنید و در بحث شرکت کنید)

خوب بحث رو با یک سوال شروع میکنم :

به نطر شما داستان هایی که از حضرت آدم و حوا نقل میشه چقدر صحت دارند ، با کدوم سند قابل اثباتند و چقدر میشه بهشون استناد و اطمینان کرد ؟

(راستی اگر هم کسی هست که میتونه سندی در این رابطه ارایه بده خودش رو معرفی کنه.)

با عرض سلام به تمام دوستان بازديد كننده

بدينوسيله به اطلاع ميرسانم كه وبلاگ دنيابازار قصد دارد در حوزه فلسفه مباحث قابل تفكر و مورد سوالي را كه همه ما با آنها درگير بوده و هستيم را به بحث گذارد . مباحث از پايه اي ترين موضوعات يعني "آدم و حوا و هدف خداوند از آفرينش" آغاز خواهد شد .

در همين راستا از همه دوستاني كه از دنيابازار بازديد ميكنند تقاضا دارم تا در بلاك سمت راست و پايين صفحه (در خبرنامه )عضو شوند تا توسط ايميل ايشان را از موضوع مباحث و زمان شروع بحث آگاه سازيم.

دو کادر سفید ‌. روی هم و مستطیل شکل در قسمت عضویت وجود دارد که کادر بالامخصوص نام و کادر پایینی ویژه ایمیل شماست. 

در ضمن ساختار گفتگوها بر پايه تحقيق زمانبندي شده براي بحث بنا گرديده است يعني دوستاني كه در بحث ها شركت ميكنند حتما بايد براي شركت در بحثها زمان معيني را (كه براي هر بحث با همفكري خودشان تعيين ميگردد) مطالعه فرمايند سپس به نظريه پردازي در رابطه با بحث اقدام نمايند تا همگي از گفتگوهايمان استفاده اي كامل برده باشيم.

اجازه بديد كه اولين اقدام و مبحث اين سايت را براي گفتگو اعلام كنم :

"آدم و حوا و هدف خداوند از آفرينش انسان"

برای بحث در رابطه با این موضوع میتوانید به قسمت " آرشیو موضوعی وبلاگ " در سمت راست صفحتون مراجعه کنید.

  پاينده باشيد ...

پروردگار من : 

گاه گاه که نگاهی به روزها و ماه های سال می اندازم ، در این فکر فرو میروم که این میزان مناسبت که در تقویم مذهبی و زندگیمان گنجاندی را به چه چیزی میتوان نسبت داد و براستی چه هدفی را دنبال میکنی از ایچنین روز هایی چون عرفه ، شب هایی به مانند قدر و ماه هایی همچون رمضان که هر کدام را زمان گشایش دربهای رحمتت اعلام نمودی.

و زمانی که این درب گشایی های مکررت را ضمیمه پاره ای اتفاقات گاه دلنواز و بعضا ً دلخراش زندگیم میسازم دوباره جای جای ذهنم را از نور و لطافت یادت آکنده میابم ؛ آری درست در زمانی که بزرگترین توفییق های زندگیم را کسب نمودم و یا حتی در سختترین و طاقت فرساترین لحظات زندگیم ، همیشه و همیشه خودت را نمایاندی.

       و آهسته زیر گوشم زمزمه کردی که" معشوق من ، آیا نمی نگری عاشقت را، عاشقی که به تو می اندیشد و تو هنوز هم در فکر ، معشوق های زمینی ات را می پرورانی ، بنده من آیا تو از من عزیزتر میداری ؛ پدرت را،مادرت را و آیا نمی بینی که مادر هم به سادگی میتواند تنهایت بگذارد و من همیشه وهمیشه در کنارت هستم ، آیا با خود نمی پنداری که خدای من چه عاشقانه به من مهر می ورزد و یا اینکه از یاد برده ای روزهایی که هیچ سی جز من همدم رازها و مرحم دردهایت نشد؟ ...پس چرا ذره ای عشق به عاشقی که همیشه تو را در هنگام تنهایی و رنج به آغوش کشیده است هدیه نمیکنی و مرا نمی بینی..... .چرا؟ "

آری به حتم اینچنین میخواهی بگویی و در تمام این روزها مرا خطاب میکنی " عشق من ، مرا هم ببین "

به امید روزی که همگی چشمانی بس بیناتر را در قلب خود بیابیم ، شاید بتوانیم که با آنها عشق را در نزدیکیمان دریابیم و با  آن لب های  تشنه خویش را سیراب کرده و آتش عطش از وجود خود بزداییم.

                      به امید آن روز ....

سلام من محمد مهدی بلوچیان هستم ، ، مجرد و دانشجوی مهندسی متالورژی

راستی سایت من و دوستانم در رابطه با متالورژی: http://www.metallurgyis.ir

امروز دوشنبه 12 آذرماه سال 1386 است که اولین پست را با عنوان و مقصود آشنایی با خودم رو وبلاگ قرار دادم.

اجازه بدید از یکی از دوستان خوب و قدیمی خودم ؛ مرتضی کامل نواب تشکر کنم به خاطر یادآوریش در مورد وبلاگ ، آخه من تقریبا دو با سه سالی هست که میخوام یه وبلاگ شخصی راه اندازی کنم .ولی همیشه پشت گوش انداختم . دیشب مرتضی باهام تماس گرفت و در مورد یه وبلاگ گروهی که متعلق به بچه های فارغ التحصیل انجمنی دبیرستان جباریان هست خبر داد که من هم یکیشون هستم و من و یاد این وبلاگ انداخت و خلاصه بانی خیر شد .

من در این وبلاگ میخوام در رابطه با بازاری به نام دنیا که همه ما توش سر میکنیم با افرادی که دوست دلرند ازش گلایه یا دفاع کنند بحث کنم و از همین امروز از تمام موضوعاتی که برای بحث در رابطه با دنیا بازار پیشنهاد میکنید ، استقبال میکنم .

منتظر همه ایده های تازه شما دنیا بازاری ها یا دنیا بازارستیزها هستم .

"با دستان جوانمان میهن پاکمان را خواهیم ساخت"

به امید آن روز البته در کنار شما ...

خدای عزيز!

 خدای عزيز!

 خدای عزيز!

 خدای عزيز!

خدای عزيز!

خدای عزيز!

دنیا! با دستهایت پسرم را بگیر، او از امروز به مدرسه می رود
همه چیز تا مدتی برای او غیر معمول و جدید به نظر می آید و من امیدوارم با ملایمت او را تدبیر کنی. او تا به حال پادشاه لانه پرندگان و رئیس حیاط خانه بوده و من همیشه مواظبش بوده و زخمهایش را معالجه کرده و همواره آماده تسکین احساساتش بوده ام.
اما حالا همه چیز متفاوت شده است. امروز صبح او می خواهد از پله های خانه پایین بیاید، دستش را تکان دهد و یک ماجرای بزرگ را آغاز کنم که احتمالا شامل جنگها، ناراحتی ها و افسوس ها خواهد بود.
ما برای زندگی کردن در این دنیا، به عشق و تشویق و ایمان نیاز داریم. پس ای دنیا، من آرزو می کنم به گونه ای دستهای جوانش را بگیری و چیزهایی را به او یاد بدهی که او باید آنها را بیاموزد. به او یاد بده اما اگر می توانی با ملایمت.
او مجبور است که بیاموزد، من می دانم که همه مردم عادل نیستند. به او بیاموز که برای هر نامردی یک پهلوان وجود دارد و برای هر دشمنی یک دوست. اجازه بده که او بیاموزد بچه های شلوغ بیشتر از دیگران عقب می ماننند.
به او عجایب کتابها را بیاموز، به او فرصت آرامش بده که به راز و رمزهای پرندگان در آسمان، به عجایب خورشید و گلهای روی تپه های سبز فکر کند. به او یاد بده که تقلب کردن وحشتناکتر از شکست خوردن است. به او بیاموز که به عقایدش ایمان داشته باشد، حتی اگر کسی به او گفت که آنها اشتباه هستند.
سعی کن به پسرم قدرت بدهی که از دیگران پیروی نکند. به او یاد بده که به دیگران گوش فرا دهد، ولی آنچه را که درباره حقایق شنیده، تصفیه کند و تنها افکار خوب را بگیرد. به او یاد بده که هرگز برای قلب و روح خود برچسب قیمت تعیین نکند.
به او یاد بده که گوشهایش را به حرفهای یاوه دیگران ببندد و بایستد و بجنگد اگر او فکر می کند که افکارش درست هستند. ای دنیا با ملایمت به او یاد بده، اما نوازشش مکن، زیرا که تنها آتش است که آهن را سفت و آبدیده می کند.
ای دنیا، این یک درخواست بزرگ است اما ببینم که چه کار می کنی، او پسر خوبی است.
آبراهام لینکلن

آن روزها كه سالهاى فرشته و شكو فه بود، دوستى داشتم به نام سيدقاسم طباطبايى. سيد آدم شوخ طبعى بود و مدام سعى مى كرد بچه ها را بخنداند و برايش مهم نبود كه كجاست. سيد هميشه بعد از اتمام غذا درحالى كه هنوز پاى سفره بود جمله اى مى گفت كه با گفتن آن بچه ها همه مى خنديدند. او با آنكه مى خواست بچه ها را بخنداند ولى در اصل مى خواست نكته اى مهم را گوشزدكند. او مى گفت: خدايا! مرا آدم كن! هيچكس معناى اين جمله سيد را نمى دانست. تا زمانى كه در شلمچه بوديم پى به اين جمله سيد برديم. زمانى كه در زير آتش شديد دشمن سيد مجروح شده بود و بايد به ديدار فرشته ها مى رفت.

بدجورى خون از بدن سيد رفته بود. هيچ اميدى به زنده ماندنش نداشتيم. اين را مى شد از رنگ زرد و پاييزى او فهميد.

هيچ كارى نمى توانستيم بكنيم. آتش دشمن مثل باران هاى بهارى سنگين بود و تند. تصميم گرفتم بروم بالاى سر سيد. آمدم بالاى سرش. چشمهايش درخشندگى هميشه را نداشت. لبهايش تا مرا ديد بازشد اما نه به لبخند هميشگى اش.

سرش را بلند كردم. چشمهايش را گشود. گفتم: سيد! مى توانى بلندشوى برويم عقب، چون احتمال رسيدن دشمن هست. مكثى كرد تا توانى بگيرد. آرام در جوابم گفت: فلانى يادت هست كه هميشه بعد از غذا دعا مى كردم خدايا! مرا آدم كن! سرى تكان دادم. گفت: حالا دعايم مورد اجابت قرارگرفته، آن وقت تو مى گويى برويم عقب! اما من باز هم اصراركردم. دوست داشتم يكبار ديگر شوخ طبعى هاى سيد را داشته باشيم. او بگويد ما بخنديم. اما اصرار من بى فايده بود. سيد قرارش را با فرشته ها گذاشته بود و در جوابم گفت: دعايم مستجاب شده، نگاهى به چهره اش كردم و نگاهى به آسمان. سيد آخرين پلكش هم با لبخند همراه بود. به سختى لب بازكرد و آرام زمزمه كرد. يا حسين!

اميرحسين حسيني

منبع : سایت تبیان

با نظراتتون خوشحالم می کنید.

  RSS