دنیا بازار

و اما امید...

یاد ایام گرامی بادا

یاد روزی که ز هر گوشه ی آن خانه ی گرم

نغمه ای بر میخواست

صبح آواز خروس

نغمه ی گنجشکان

ناله ی زنگ قدیمی حیاط

و دمادم نعره ی بوق قطار

و چه آسان بگذشت

حجمه ی خاطره ها...

و در این رهگذر سخت زمان

جز دل سنگی دیوار در این خانه ی سرد

و صدای مبهم و تلخ سکوت

چه نسیبی است برای دل افسرده ی من !؟

گر امیدم به نگاه پرمهر

وحضور جاودان تو نبود...

|+| نوشته شده توسط محمد مهدی بلوچیان در یکشنبه سوم آبان 1388 و ساعت 21:54 |