سالهای سال است به رسم وفا و  با دلهایی آکنده از غم و سینه هایی سرشار از شرمندگیِ قدرناشناسی هایمان محرم را می آراییم ... بر چهره هایمان رنگی به شفافیت اشک میزنیم٬  ادبیاتی از جنس مرثیه را سرلوحه ی قلمهمان می نهیم ٬ لبخند را بر لبانمان حرام میداریم و زندگی را با حسین (ع) معنا میکنیم تا تنها یک چیز را فریاد کنیم...

                                                         آزادگی روح و عزت نفس را ...

امید روزی راست که دیگر هیچ ضعیفی نباشد تا برای گرفتن حقش  پناه به خونریزی برد و دیگر رنگی از خشونت بر لوح هستی باقی نماند.

در ضمن امید به خدا من روز عاشورا عازم کربلا خواهم بود از تمامی دوستان درخواست دارم تا اگر عملی ناصحیح از جانب بنده در حق ایشان سر زده است این برادر  کوچکشان را حلال نمایند...

التماس دعا

  RSS