شعري كه در زير ميبينيد به زباني كاملا روان و با سبكي نزديك به ترانه هاي شهيار قنبري سروده شده و با اشعار و متون گذشته ي من بسيار متفاوت مينمايد و به حتم مورد پسند دوستاني قرار خواهد گرفت كه از بند كليشه هاي ادبي خود را آزاد كرده و بيشتر به مفهوم آثار بذل توجه مينمايند و البته با اين پيش شرط كه خود را در اين دنيابازار غريب و تنها يافته باشند... به اميد روزي كه دنيا را ديگر بازاري اينچنين سرشار از بي حرمتي به عشق نبينيم و خودمان نيز تن به ذلت فروش عشق ندهيم ....

                                                                                               به اميد آن روز

                                                                                            محمد مهدي بلوچيان

تك و تنها مونديم اينجا بي نشون             ميون اين همه از ما بهترون 

تك و تنها توي اين شهر غريب                  لابه لاي آدماي نارفيق

تك و تنها ، بي خبر از شهرمون                انتظار شده علاج دردمون

تك و تنها شديم و بي همزبون                 چشم به راهيم تا بياد يه مهربون

تك و تنها شديم اما بي خيال                   بي خيالي شده امروز اصل حال

تك و تنها ، هميشه پر از غمه                  روزگار مي گذرونه دور از همه

تك و تنها ، هميشه با چشم تر                ميمونه چشم انتظار زنگ در

تك و تنها ، غمش از بي كسيه                خوب اينم واسه خودش يه رسميه

تك و تنها ، هميشه با دل خون                 ميمونه منتظر يه همزبون

تك و تنهايي خودش دنياييه                      دنياي بي كسي و باحاليه

تك و تنهايي نشون آدماست                     آدماي عاشق بي ادعاست

تك و تنهايي ما هم عشقيه                      يه روزي مياد ، يه روز خودش ميره

تك و تنهايي همينه آخه ما                        بعضي وقتا هم ميريم تو آدما

تك و تنهايي و ول كن نون بيار                     آخه اينه رسمه اين دنياي تار

  RSS