بوي خاک مي آيد ، بوي خاک خيس                     بس بعيد است زين آسمان خسيس     
  ميگذارم قلم و دفتر خود را به کناري                      ميکنم ياد از آن عصر دل انگيز بهاري   
  ميروم پنجره ي کوچک خود را بگشايم                   غصه اي از دل غم زده ي خود بزدايم   
  باز هم من مينشينم در کنار پنجره                        مي رود فکرم به سوي نغمه هاي چلچله    
  وَه چه زيبا بود روزهاي بي مثال کودکي                  روزگار درس و مشق و امتحان زورکي   
  خاطرم نيست غصه اي از آن زمان                         الامان ... از اين زمانه ... الامان   
  ياد طعم خوب قرمه سبزي ها به خير                     ياد شادي شبهامان به خير   
  خانه هامان پر ز مهر و گرم بود                             بلبلبل  آوازخان ، تکبير گوي شهر بود   
  ياد دارم آن زمان ها ، مرغ هايي داشتيم               گوشه اي را از حياط سبزي و گل ميکاشتيم  
  غازها را خوب مي آرم به ياد                               عاقبت با فربگي شان ، رفت سرهاشان به باد  
  گاه گاهي دست باران زبردست زمان                    مي کشيد پر رنگ ، يک رنگين کمان در آسمان   
  " ياد باد آن روزگاران ياد باد"                                 ياد آن باران ها را ياد باد   
  آن زمان ها در دل هم بذر مِهر ميکاشتيم               در عجب هستم چرا بارِ دِگَر برداشتيم   
  اي دريغا ، زندگي هر روز بدتر شد زِ ما                   انتظار ما چه بود ، آخر چه شد احوال ما ...    
  شکر ايزد ... اي خداوندا سپاس                            چونکه هر چه ميکشيم ... از ما به ماست   

                                                                             محمد مهدی بلوچیان 

  RSS