می گویند زندگی به دفتری ماند که گذشته اش نوشته شده و آینده اش به رشته تحریر در خواهد آمد ... تفاوتی در دفترها نخواهی دید ولی در نقش و نگار برگ های نگاشته شده تفاوت بسیار است واین است رمز اختلاف بین آدمیان ... کسانی که فقط دفترهایشان را به قلم سیاه کردند و کسانی که دفتری پر نقش و نگار ، نه تنها برای خود بلکه برای دیگران نیز به جا گذاشته اند... حتی گاهی دفترهایی میتوان دید که صاحبانش برگهای خالی را نیز پیشاپیش تزیین کرده اند و همه میدانند هر چه در این  برگها نوشته شود زیبا خواهد بود ... جالب تر اینکه کسانی را میتوان یافت که با نیم نگاهی به دیگر انسانها دفتر های ایشان را تا آخرین برگ سبز میکنند ، سبزی آسمانی ، آنچنان آسمانی که در ذهن نگنجد ...  در این میان انسان های دیگری  را نیز میتوان یافت که گرچه با یک نیم نگاه نمیتوانند دفترهای دیگران را تزیین کنند اما .. اما صفحات دفتر خود را بی نقش ونگار میگذارند تا دیگران دفترهایی نا موزون را به وجود نیاورند ... لکن  با اینکه خود دفترهایی بی نقش و نگار دارند در پایین هر برگ مهری پنهان از معلمشان میخورد و روزی که همه پنهان ها آشکار میشود مهر نمره 20 را پای تمامی نوشته هایشان خواهند دید ... انسان ها گاهی در نویسندگی تقلید میکنند ؛ تقلید بزرگان ، خوبان ، نگارندگاهن ، خوش نویسان و ... و البته گاهی هم  سیاه کاران ؛ آنهایی که تنها سیاه کردهاند دفتر زندگیشان را و غالبا هم احساس خوش نویسی می نماند ... و البته که این هم بعد دیگری از تفاوت بین آدمیان را پدید میاورد ...  .

حال آنکه زندگی متشکل از برگ هایی مملو از حرف ها و واژها و دنیا متشکل از انسان هایی است که دفترهایشان را پر کیکنند و دفترهایشان آنها را میسازند و ...

. اینجاست که باید باز گردیم ، بنگریم ، برگ بزنیم و بخوانیم نوشته های پیشینمان را ... و این شاید تنها حرکتی باشد که انسان را از دیگران متمایز مینماید یعنی  ... برگ زدن ، خواندن ، عبرت گرفتن و زیبا نگاشتن ادامه دفتر ... .