عذر میخوام که وقتتون رو می گیرم. به من اعتماد كنيد و اين مطلب را تا پايان بخوانيد ...

گاهي احساس نفرت از جام وجودم سرازير مي گردد.

نفرتي بس عميق از اين احساس ستيزي ها ...

از اين كه عمري را به حماقتِ سركوب احساس مي گذرانيم و در پايان راه كوله باري ازعقده هاي قلبي و روحي را به عنوان دستاورد خود خواهيم يافت.

درحالي كه تنها نگاهي كوتاه به تاريخ و حسرت هاي تاريخي ِ  پيشينيان به ما خواهد گفت كه احساس بزرگترين دستاويز آدمي براي رهايي از بندهايي است كه او را به صلابه ي بيماري هاي روحي و عاطفي ميكشاند و ما از تجربه ي تاريخ كه به  ستايش عشق هاي رسوا و طغيان هاي بي پروا در برابر جورو مذمت احساس ستيزي ها مي انجامد ، هيچ استفاده اي نمي كنيم.

از بزرگترين اعتقادات من :

            « استفاده از تجربيات گذشتگان يكي از بزرگترين برتري هاي انسان بر حيوان است. »

پس انسان ها بخوانند(ادامه مطلب):

سالهای سال است به رسم وفا و  با دلهایی آکنده از غم و سینه هایی سرشار از شرمندگیِ قدرناشناسی هایمان محرم را می آراییم ... بر چهره هایمان رنگی به شفافیت اشک میزنیم٬  ادبیاتی از جنس مرثیه را سرلوحه ی قلمهمان می نهیم ٬ لبخند را بر لبانمان حرام میداریم و زندگی را با حسین (ع) معنا میکنیم تا تنها یک چیز را فریاد کنیم...

                                                         آزادگی روح و عزت نفس را ...

امید روزی راست که دیگر هیچ ضعیفی نباشد تا برای گرفتن حقش  پناه به خونریزی برد و دیگر رنگی از خشونت بر لوح هستی باقی نماند.

در ضمن امید به خدا من روز عاشورا عازم کربلا خواهم بود از تمامی دوستان درخواست دارم تا اگر عملی ناصحیح از جانب بنده در حق ایشان سر زده است این برادر  کوچکشان را حلال نمایند...

التماس دعا

دل غافل از آن باد است

                           کز کوی تو می خیزد

                                                                     مست است ز می عشقی

                                                                                                     کز جام تو لبریز است

 چشم بیند از آن نوری

                             کز سوی تو می تابد

                                                                      افسوس کز آن هم جزء

                                                                                                       یک رشته نمی یابد

م.م.ب.                                                                       

    شعري كه در زير ميبينيد به زباني كاملا روان و با سبكي نزديك به ترانه هاي شهيار قنبري سروده شده و با اشعار و متون گذشته ي من بسيار متفاوت مينمايد و به حتم مورد پسند دوستاني قرار خواهد گرفت كه از بند كليشه هاي ادبي خود را آزاد كرده و بيشتر به مفهوم آثار بذل توجه مينمايند و البته با اين پيش شرط كه خود را در اين دنيابازار غريب و تنها يافته باشند... به اميد روزي كه دنيا را ديگر بازاري اينچنين سرشار از بي حرمتي به عشق نبينيم و خودمان نيز تن به ذلت فروش عشق ندهيم ....

                                                                                               به اميد آن روز

                                                                                            محمد مهدي بلوچيان

تك و تنها مونديم اينجا بي نشون             ميون اين همه از ما بهترون 

تك و تنها توي اين شهر غريب                  لابه لاي آدماي نارفيق

تك و تنها ، بي خبر از شهرمون                انتظار شده علاج دردمون

تك و تنها شديم و بي همزبون                 چشم به راهيم تا بياد يه مهربون

تك و تنها شديم اما بي خيال                   بي خيالي شده امروز اصل حال

تك و تنها ، هميشه پر از غمه                  روزگار مي گذرونه دور از همه

تك و تنها ، هميشه با چشم تر                ميمونه چشم انتظار زنگ در

تك و تنها ، غمش از بي كسيه                خوب اينم واسه خودش يه رسميه

تك و تنها ، هميشه با دل خون                 ميمونه منتظر يه همزبون

تك و تنهايي خودش دنياييه                      دنياي بي كسي و باحاليه

تك و تنهايي نشون آدماست                     آدماي عاشق بي ادعاست

تك و تنهايي ما هم عشقيه                      يه روزي مياد ، يه روز خودش ميره

تك و تنهايي همينه آخه ما                        بعضي وقتا هم ميريم تو آدما

تك و تنهايي و ول كن نون بيار                     آخه اينه رسمه اين دنياي تار

  بوي خاک مي آيد ، بوي خاک خيس                     بس بعيد است زين آسمان خسيس     
  ميگذارم قلم و دفتر خود را به کناري                      ميکنم ياد از آن عصر دل انگيز بهاري   
  ميروم پنجره ي کوچک خود را بگشايم                   غصه اي از دل غم زده ي خود بزدايم   
  باز هم من مينشينم در کنار پنجره                        مي رود فکرم به سوي نغمه هاي چلچله    
  وَه چه زيبا بود روزهاي بي مثال کودکي                  روزگار درس و مشق و امتحان زورکي   
  خاطرم نيست غصه اي از آن زمان                         الامان ... از اين زمانه ... الامان   
  ياد طعم خوب قرمه سبزي ها به خير                     ياد شادي شبهامان به خير   
  خانه هامان پر ز مهر و گرم بود                             بلبلبل  آوازخان ، تکبير گوي شهر بود   
  ياد دارم آن زمان ها ، مرغ هايي داشتيم               گوشه اي را از حياط سبزي و گل ميکاشتيم  
  غازها را خوب مي آرم به ياد                               عاقبت با فربگي شان ، رفت سرهاشان به باد  
  گاه گاهي دست باران زبردست زمان                    مي کشيد پر رنگ ، يک رنگين کمان در آسمان   
  " ياد باد آن روزگاران ياد باد"                                 ياد آن باران ها را ياد باد   
  آن زمان ها در دل هم بذر مِهر ميکاشتيم               در عجب هستم چرا بارِ دِگَر برداشتيم   
  اي دريغا ، زندگي هر روز بدتر شد زِ ما                   انتظار ما چه بود ، آخر چه شد احوال ما ...    
  شکر ايزد ... اي خداوندا سپاس                            چونکه هر چه ميکشيم ... از ما به ماست   

                                                                             محمد مهدی بلوچیان